Het geboorteverhaal van Sven. Hij is op 12 oktober ’25 geboren. Daar waar ik het verhaal van Viggo binnen een paar weken op papier had staan, heb ik dit verhaal afgelopen weekend pas afgerond. Wel heb ik telkens stukjes geschreven, maar dit weekend voelde als een goed moment om het af te maken. Met het vieren van zijn eerste verjaardag en telkens terugdenkend aan die geboortedag alweer een jaar geleden. Wederom een waanzinnige thuisbevalling die ik voor hem in detail heb opgeschreven en hier in grote lijnen met je deel. Ik hou van geboorteverhalen en jij misschien ook wel, aangezien je nu op deze blog bent.
Zwanger na verlies: op weg naar de uitgerekende datum
Het is eind september en de uitgerekende datum van 2 oktober komt dichterbij. Viggo is met 40+4 geboren, waardoor ik, net als velen met mij, onder wie de verloskundigen, niet verwacht dat deze jongen heel veel langer blijft zitten. Ik moet ook eerlijk zeggen dat hij wel mag komen. Ik ben er wel klaar mee.
Niet dat het een gecompliceerde zwangerschap was, integendeel, maar het was niet zorgeloos. Door het verlies van ons tweede kindje met 16+1 weken (lees hier dat verhaal) is het toch de hele zwangerschap spannend gebleven. Emotioneel.
Je hebt continu het besef hoe kwetsbaar het proces is; het proces van zwanger worden, zwanger blijven en geboorte geven. Kwetsbaar, maar magisch. Er mag weer een jongetje in mij groeien en de finishlijn, die uitgerekende datum van 2 oktober, is in zicht.
Waarom zou ik kiezen voor een inleiding?
In deze laatste fase van de zwangerschap gaan we wekelijks op controle bij de verloskundige. Hoe gaat het met mij, hoe gaat het met de baby, hoe staan we in de wedstrijd (als we het dan toch over sport-termen hebben)?
Vanaf week 37 vind ik het zwaarder worden. Mentaal, maar vooral fysiek, met een rondrennende kleuter thuis. Gevoelsmatig ben ik ondertussen al bijna 1,5 jaar zwanger, wanneer ik de vorige zwangerschap meereken. Hij mag wel komen, maar toch wil ik, net zoals bij Viggo, afwachten en het fysiologische proces volgen. Ook al houdt dat in dat de kans steeds groter wordt dat deze baby op de verjaardag van zijn grote broer wordt geboren. Dat de verjaardagen dicht bij elkaar komen, staat sowieso al vast. Dat wordt dubbel feest!
Vanaf het begin van de zwangerschap had ik het idee, wanneer ik terugreken naar mijn ovulatie, dat mijn uitgerekende datum verder in de toekomst zou liggen. Om die reden voelt het ook tegenstrijdig om een inleiding te overwegen, terwijl de kans bestaat dat het nog helemaal niet zo ver is.
Wanneer ik met 40+5 weer een consult heb – ik had niet verwacht dan nog zwanger te zijn – wordt alvast een afspraak voor controle in het Haga Ziekenhuis gemaakt en worden de opties voor inleiden besproken. Door mijn werk als geboortecoach weet ik welke opties er zijn. Eventueel zou ik na 41 weken ‘strippen’ overwegen, aangezien dit mijns inziens de meest natuurlijke manier is om de bevalling proberen op te wekken. Eerst afwachten, misschien komt hij wel vanzelf.
Heeft er iemand een stripper besteld?!
Het is vrijdagmiddag 10 oktober. Ik ben 41+1 weken zwanger en ben voor een extra controle op de praktijk. Hij zit nog wel lekker warm daar in de buik. Maandag aanstaande heb ik een afspraak in de tweede lijn en ik kan niet zeggen dat ik hier heel veel zin in heb. Het kan voor onnodige spanning, druk en medicalisering zorgen en om die reden heb ik toch besloten om een strippoging te doen.
Bij strippen maakt de verloskundige door middel van een vaginaal toucher en een cirkelende beweging (met twee vingers inwendig) de vliezen voorzichtig los van de binnenwand van de baarmoedermond. Dit kan ervoor zorgen dat er natuurlijke hormonen vrijkomen die de bevalling op gang helpen. Wanneer je al eerder bent bevallen, is de kans groter dat dit werkt.
Viggo is alvast aan het logeren bij opa en oma, zodat we hem niet midden in de nacht uit bed hoeven te halen als het toch begint.
Een valse start
Hoewel ik vrijdagavond ongeveer anderhalf uur echt wel serieuze krampen heb, zet het niet door. We gaan naar bed, kijken elkaar aan en zeggen nog: “Misschien komt hij vannacht wel.” Een voordeel van geen kind in huis hebben, is dat ik ’s ochtends uitgerust wakker word. Maar nog geen baby…
Viggo blijft nog een dag/nacht bij opa en oma en wij besluiten maar even naar Delft te gaan. Koffietje, wat boodschappen, je kent het wel. Regelmatig moet ik even stoppen, een kramp wegademen en dan kan ik weer door.
Met hetzelfde gevoel als de avond ervoor gaan we zaterdagavond slapen: “Misschien is er morgenochtend wel een baby.” Zondagochtend nog steeds geen baby…
We hadden vrijdag met de verloskundige afgesproken om zondagochtend nog even contact op te nemen. Om 11.15 uur kunnen we langskomen voor een controle. Er heeft een andere verloskundige dienst en ze vraagt wat ik wil. Wil ik dat ze nog een keer een vaginaal toucher doet?
Ik wil sowieso dat ze even checkt of er vordering is. En die is er! Ik zit op 3 cm! Het klinkt niet veel, maar het geeft ook aan dat er iets gebeurt. Bovendien heb ik in delen mijn slijmprop verloren. De slijmprop sluit de baarmoedermond gedurende de zwangerschap af en kan in de aanloop naar de bevalling loskomen. De verwachting is dat de bevalling in de loop van de dag verder zal vorderen.
En dan opeens… uit de startblokken. Of toch niet?
Rond het middaguur halen we Viggo op bij opa en oma. Ik ben zo blij hem weer te zien, ik heb hem gemist, maar weet ook dat het misschien wel van korte duur zal zijn en hij later die dag weer teruggaat.
Het is 12 oktober en morgen heeft hij zijn laatste dag bij de opvang, want hij wordt de 14e alweer vier! De traktaties staan klaar, maar het is ook gek dat deze mijlpaal zo langs mij heen lijkt te gaan. Het wennen op de basisschool en een broertje op komst, het is voor ons allebei veel.
Wanneer we thuiskomen, word ik meteen onrustig. Ik kan niet blijven zitten om even iets te lunchen en wandel een beetje door de woonkamer. Dan toch maar proberen een dutje te doen en dat lukt gelukkig voor een uurtje.
Aangezien de krampen na het dutje serieuzer worden, brengt Maurice Viggo met traktaties en al rond half vier weer naar opa en oma. Ik besluit te gaan douchen, want warmte werkt ontspannend en pijnstillend. Op dat moment valt het stil. Zo regelmatig als de weeën kwamen, zo onregelmatig zijn ze nu, met lange tussenpozen.
Maurice is terug, we kletsen nog even en nadat ik weer onder de douche vandaan ben, lijkt het weer op te starten. Ik zeg tegen Maurice dat hij maar moet gaan eten: dat wat we in de supermarkt hebben gekocht terwijl ik telkens krampen stond weg te ademen. Ik zeg wel dat hij de airfryer even in de schuur moet zetten, want ik zit echt niet te wachten op die geur van kippenpootjes door heel het huis.
Van ontsluitingsweeën naar volledige ontsluiting
Om 17.45 uur bel ik de verloskundige. Ik krijg dezelfde als vanochtend aan de telefoon en vertel haar dat er heel wat gaande is. De weeën komen binnen de vijf minuten (soms twee, soms drie) en duren ongeveer 40 seconden. Aangezien het met Viggo ook snel ging, hebben we vooraf al de afspraak gemaakt dat ik eerder kan bellen. Ze eet haar pasta op en komt daarna onze kant op.
Het is 18.30 uur wanneer ze aankomt, heb ik iedere 2,5 minuut regelmatige weeën. Qua ontsluiting zit ik op 6 à 7 cm, dus dat gaat de goede kant op. De kraamzorg wordt gebeld, de spullen worden klaargezet en ik sta in mijn eigen badkamerbubbel de krampen weg te ademen.
Deze keer vind ik de ontsluitingsweeën pittiger dan bij Viggo. Waar ik bij hem alleen kramp in mijn buik had en deze rustig kon wegademen, gaat het gevoel nu van voor naar achteren en weer terug. De Elle TENS werkt dan ook niet en ik haal hem er na twee weeën weer vanaf. Blijven staan, meebewegen en met geluid de weeën opvangen werkt voor mij het beste. Voelen wat mijn lijf op dat moment het meeste comfort geeft.
De kraamzorg en de verloskundige die de dienst later overneemt, arriveren en ik sta nog steeds in een donkere badkamer. Mijn vliezen zijn nog niet gebroken, maar de verloskundige hoort aan mijn geluiden dat ik waarschijnlijk al volledige ontsluiting heb. Ze vraagt of ik de vliezen kunstmatig wil laten breken. Ze verwacht dat het daarna snel zal gaan.
We wachten het nog een paar weeën af, maar om 19.48 uur laat ik dit toch doen. Ik heb inderdaad al 10 cm ontsluiting en de baby is goed ingedaald en ligt achter het schaambeen, klaar om door het geboortekanaal te zakken nu de vliezen gebroken zijn.
Daar is Sven: de geboorte van onze zoon
Om 20.01 uur (dat stond in het baringsverslag, ik heb zelf niet op de klok gekeken) neem ik plaats op de baarkruk, met Maurice achter mij.
De verloskundige had gelijk: al snel na het breken van de vliezen beginnen de persweeën. Ik heb voornamelijk de J-techniek gebruikt, maar ook wat actief meepersen en wegzuchten. Doordat ik deze bevalling wel persweeën heb en op de baarkruk zit, voel ik hem steeds verder zakken en de draai maken die nodig is om geboren te worden.
Het is 20.15 uur wanneer ik hem zelf aanpak en tegen mijn borst aan houd. Daar is Sven. Onze lieve, kleine Sven.
Het nageboortetijdperk
Na de baby moet ook nog de placenta geboren worden. Ik wil niet preventief een synthetische oxytocine-injectie. Bij Viggo werd de placenta na 9 minuten geboren, bij Sven na 7 minuten.
Omdat ik geen injectie wil, houdt de verloskundige, die de dienst na de geboorte heeft overgenomen, mijn bloedverlies goed in de gaten. Dit gaat gelukkig goed en het is ook niet nodig.
Ik verplaats mij naar het bed, Sven nog steeds tegen mijn borst aan, en de eerste controles bij hem en mij worden gedaan. We liggen een tijdje zo te knuffelen, het magische golden hour, en ik bekijk zijn koppie, dat toch echt anders is dan dat van zijn broer. Wat enorm fijn dat het weer zo heeft mogen gaan en wat een voorrecht om nu twee zoons te hebben. Ik kijk in zijn ogen en de wereld staat even stil. Hij brengt rust.
Mijn bevalling, mijn keuze
Hoe zal ik deze bevalling omschrijven? Het had deze keer een wat langere aanloop. Komt dat door het strippen? Waarschijnlijk. Is dat erg? Vind ik niet.
Dit was mijn keuze en dat zorgt er ook voor dat ik met een positief gevoel terugkijk op de geboorte van Sven. Thuis, wederom snel en alles is goed verlopen.
Wat geboortevoorbereiding je kan brengen?
Ik ben ervan overtuigd, en dit blijkt ook uit onderzoek, dat wanneer je je op de bevalling voorbereidt, realistische verwachtingen hebt en weet hoe je met je zorgverlener kunt communiceren, dit een enorme invloed heeft op hoe je terugkijkt op de bevalling. Dat laatste heb ik met de verloskundige tijdens het nagesprek besproken. Zij gaf aan het als zeer prettig te ervaren dat een vrouw weet wat ze wil en dit ook kan overbrengen.
Dat is precies de meerwaarde van geboortevoorbereiding met Relaxed bevallen vanuit Regie®: weten wat je kunt verwachten, ook als het anders loopt.
Mijn bevalervaringen waren voor mij empowerend. Ik besef me des te meer hoe waanzinnig het is dat een vrouwenlijf dit kan. Hoe krachtig vrouwen zijn, fysiek en mentaal. Hoe vreselijk bijzonder het is dat het met slechts twee cellen begint en uitgroeit tot een mensenleven.
Deze ervaringen hebben mij veel moois gebracht; eerst als RBVR-cursist, nu als RBVR-coach.
Ook goed voorbereid bevallen in Westland?
Een bevalling laat zich niet plannen. Maar je kunt je wél voorbereiden op wat je kunt verwachten, welke keuzes je hebt en hoe je jouw wensen bespreekbaar maakt. Dat gun ik iedere zwangere vrouw en haar partner.
Met de zwangerschapscursus Relaxed bevallen vanuit Regie® (RBVR) help ik aanstaande ouders in Westland en omgeving om met kennis, vertrouwen en praktische handvatten naar de bevalling toe te leven. Niet samen puffen op een yogamat, maar een realistische voorbereiding waarin je leert hoe je autonomie ervaart, ook als het anders loopt dan je had verwacht.
Wil jij je samen met je partner goed voorbereiden op de geboorte van jullie kindje? Bekijk dan mijn aanbod voor een zwangerschapscursus in Westland en ontdek of dit ook iets voor jullie is.
Bekijk de zwangerschapscursus Relaxed bevallen vanuit Regie® in Westland
